Επιστροφή

Ομιλία Ευκλείδη Τσακαλώτου σε εκδήλωση της Ν.Ε ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας

O υπουργός Οικονομικών, Ευκλ. Τσακαλώτος πραγματοποίησε ομιλία σε εκδήλωση της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2019.


Ευ. Τσακαλώτος: Σας ευχαριστώ πολύ. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και ότι είμαι πάλι σε φίλους όπως είπες. Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι στην Καβάλα. Τις δυο πρώτες φορές δεν ήμουνα ούτε καν βουλευτής, είχα μεγάλη φιλοξενία, οπότε με πήγατε σε φοβερά ψάρια, σχεδόν όσο ωραία είναι τα ψάρια στην Πρέβεζα.

Αλλά αυτό είναι μεγάλο κομπλιμέντο από μόνο του, όπως καταλαβαίνετε και είναι χαρά μου να είμαι πίσω με τους δικούς μου ανθρώπους και ανθρώπους νέους ελπίζω, που μπορούν να ακούσουνε τι έχουμε να πούμε και να συζητήσουμε γιατί κανένας δεν έχει το μονοπώλιο της αλήθειας.

Αρχίζω με μια ιστορία σημερινή, όπου χθες έδωσα συνέντευξη σε ένα αμερικάνικο κανάλι και με ρωτήσανε στο ενδεχόμενο να κερδίσει η Ν.Δ. τις εκλογές, θα υποστηρίζατε τον κ. Μητσοτάκη στο αίτημά του να μειωθεί το 3,5% στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος; Είναι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης που είχε υπογράψει το μεσοπρόθεσμο που ήταν 4,5%, αλλά είμαστε καλοί άνθρωποι, ξεχνάμε μερικά πράγματα, πάμε παρακάτω. Απαντάω στην ερώτηση ότι δεν το θεωρώ πολύ πιθανόν, αλλά στην απίθανη και ατυχές για μένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα υποστήριζα τη μείωση του 3,5%.

Βγήκε παντού ότι υποστηρίζω τη Ν.Δ. και την πιθανότητα να βγει στις εκλογές. Fake news. Θα μιλήσω για το fake news, αλλά επιτρέψτε μου πριν μιλήσω για τα fake news, να μιλήσω για πραγματικά news. Θα έχετε ακούσει τις τελευταίες μέρες για τον κ. Τσουκάτο. Το λέω θα το έχετε ακούσει, γιατί ο ΣΚΑΙ το έχει πρώτο θέμα, το Πρώτο θέμα το έχει πρώτο θέμα. Δεν ασχολείται κανένας τίποτε άλλο, συζητάνε ποια ήταν αυτά τα λεφτά του κ. Τσουκάτου, τι ανταλλάγματα πήρανε και άρα είσαστε πλήρως ενημερωμένοι γιατί είμαι σίγουρος ότι διαβάζετε καθημερινά τις εφημερίδες και τα κανάλια το βράδυ.

Είναι σοβαρό θέμα. Είναι σοβαρό θέμα όταν δεν ξέρουμε τι ανταλλάγματα πήρανε αυτά τα κόμματα για τα δις – δραχμές τότε – εκατομμύρια ευρώ τώρα. Ήταν η καρδιά του πελατειακού συστήματος. Ήταν ένα πελατειακό σύστημα που δεν ήταν μόνο για τα μεγάλα έργα, για τις φαρμακευτικές εταιρείες. Ήταν ένα πελατειακό σύστημα και για τα μικρά. Αν ήθελες μια σύνταξη, που την είχες, αν ήθελες μια άδεια οικοδομική που την χρειαζόσουνα, πάλι χρειαζόσουν το πελατειακό σύστημα. Κάποιος να υπογράψει. Ένα γρηγορόσημο.

Είναι όμως ακόμα πιο σοβαρά τα πράγματα. Γιατί αυτό το πολιτικό σύστημα ήταν ένα σύστημα που δεν μπορούσε κανένας άλλος να παίξει μπάλα. Πώς μπορούσε η αριστερά που έπαιρνε 3% και 4% και 2% να αντιμετωπίσει αυτά τα δυο κόμματα που πηγαίνανε στις εκλογές με τα εκατομμύρια;

Ήταν ένα κλειστό σύστημα που παίζανε μπάλα μόνοι τους, με χρήματα που δεν ήταν δικά τους και γι’ αυτό μισούσαν τις πλατείες. Γι’ αυτό μισούσαν τα κινήματα, γι’ αυτό μισούσαν την πιθανότητα μιας άλλης κυβέρνησης που θα έσπαζε αυτό το παιχνιδάκι ανάμεσα των δυο.

Και γι’ αυτό μας βάλανε νάρκες στο τέλος του 2014 ελπίζοντας στην αριστερή παρένθεση, γι’ αυτό δεν κλείδωσαν και δεν κλείσανε τη πέμπτη αξιολόγηση, γι’ αυτό μας άφησαν με άδεια ταμεία, γι’ αυτό δεν κάνανε τίποτα για το χρέος, γι’ αυτό και γι’ αυτό και γι’ αυτό.

Το θέμα όμως για μας την Αριστερά δεν είναι μόνο να μιλάμε για τα σκάνδαλα, πόσο μόνο να μιλάμε για τις ευθύνες. Είναι να θωρακίσουμε το σύστημα. Είναι να φτιάξουμε ένα σύστημα πολιτικό που δεν επιτρέπει τέτοιες δραστηριότητες, γιατί εάν δεν υπήρχε η κρίση, δεν θα το είχαμε σπάσει αυτό το σύστημα. Αυτό το κλειστό σύστημα των δυο κομμάτων και με τα χρήματα που είχαν. Θα είχε παραμείνει. Χρειάστηκε μια κρίση, χρειάστηκε ο ελληνικός λαός να χάσει 27% του ΑΕΠ για να μπορεί να σπάσει αυτό το σύστημα.

Και γι’ αυτό έχει σημασία ό,τι και από το να κατηγορούμε τους αντιπάλους, πιο σημαντικό για μας είναι να θωρακίσουμε αυτό το σύστημα, να μη μπορεί να υπάρξει ξανά. Γι’ αυτό στη συνταγματική αναθεώρηση περάσαμε το άρθρο 86 για την ευθύνη των Υπουργών. Γιατί θέλαμε μια διαφορετική πολιτική σχέση ανάμεσα στους πολιτικούς και τους πολίτες.

Γι’ αυτό περάσαμε το άρθρο 56. Θα περίμενε κανείς γι’ αυτά τα κόμματα που υποτίθεται κάνουν αυτοκριτική κι θεωρούν ότι είχαν κάποια ευθύνη για την κρίση που φτάσαμε το 2009 να είχαν ψηφίσει το άρθρο 56, που το άρθρο 56 του Συντάγματος είναι για τις θητείες των βουλευτών. Είναι να σπάσουμε τις οικογένειες, να σπάσουμε την ιεραρχία, πάντα οι ίδιοι πολιτικοί πάντα οι ίδιοι βουλευτές, πάντα αυτοί να κανονίζουν τα πράγματα και ούτε ένας από τη Ν.Δ. δεν είχε το θάρρος να ψηφίσει αυτό το άρθρο για τις περιορισμένες θητείες των βουλευτών.

Θέλω να πω καλές κουβέντες για τη δουλειά του Υπουργείου Υγείας, κάτω από την ηγεσία του Ανδρέα Ξανθού, γιατί ο Ανδρέας Ξανθός και η ομάδα του δεν φωνάζουν μόνο για το ΚΕΕΛΠΝΟ και για τη Novartis, θωρακίζουν το σύστημα υγείας. Όταν καταργούν την Επιτροπή Τιμών Φαρμάκων που υπήρχε στο υπουργείο και άρα το υπουργείο μπορούσε να κάνει παρέμβαση για το ποιες θα είναι οι τιμές των φαρμάκων, όταν τώρα έχουμε βάλει τη λογική των θεραπευτικών πρωτοκόλλων που μπορεί να βγει άμεσα από κομπιούτερ τι φάρμακο χρειάζεται κάποιος για να μην έχει τη διακριτική ευχέρεια ο γιατρός που έχει κάποια σχέση και πήγε σε κάποια συνέδρια των φαρμακευτικών εταιρειών να αποφασίζει ποιο φάρμακο χρειάζεται.

Και όλα αυτά τα κάναμε στην υγεία κάτω από τον Ανδρέα, ενώ βάλαμε τόσους ανθρώπους που ήταν ανασφάλιστοι μέσα στο σύστημα και πληρώνουμε 165 εκατομμύρια γι’ αυτό στη μέση της κρίσης. Γιατί μπορεί και να έχεις κοινωνική πολιτική και να θωρακίζεις το σύστημά σου από τέτοιες παλιές πρακτικές.

Και έκανε και ένα τελευταίο πράγμα. Τη συμφωνία της Βαλέτας, όπου οι χώρες του Νότου και κάποιες άλλες χώρες, μπήκαν σε μια ομάδα να διαπραγματευτούν σαν ομάδα τα φάρμακα. Καταλαβαίνετε. Άλλη η δύναμη της Ελλάδας, ή της Μάλτας, ή της Πορτογαλίας από μόνες τους να διαπραγματευτούν με τις φαρμακευτικές εταιρείες και άλλο να είναι 8, 9 χώρες μαζί.

Γι’ αυτό όταν λέμε εμείς ότι είμαστε φιλοευρωπαίοι και μια φιλοευρωπαϊκή αριστερά, δεν το λέμε γενικά και αόριστα, ούτε λέμε πως ό,τι γίνεται στην Ευρώπη είναι και καλό. Πόσο μάλλον εμείς που έχουμε τραβήξει αυτά που τραβήξαμε στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους. Αλλά λέμε ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσεις τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες μόνος σου, ούτε τις χρηματαγορές, ούτε τις μεγάλες πολυεθνικές.

Θέλω να πω καλά λόγια για τον Γιώργο Σταθάκη στο υπουργείο Οικονομίας όταν ήταν και τώρα που το έχει πάρει ο σύντροφος Γιάννης Δραγασάκης.

Πώς λειτουργούσε το πελατειακό σύστημα; Δεν είχαμε δασικούς χάρτες. Δεν ξέραμε πού ήταν ο αιγιαλός, δεν ξέραμε ποια ήταν η βιομηχανική ζώνη, ποια ήταν η αγροτική ζώνη, ποια είναι η τουριστική ζώνη, οπότε κάθε επένδυση απαγορευόταν. Ήταν αναποτελεσματικό αυτό; Όχι δεν ήταν αναποτελεσματικό. Εντελώς αποτελεσματικό ήταν, γιατί για να πάρεις την άδεια ότι δεν είναι δάσος, ότι δεν είναι αιγιαλός, ότι εδώ μπορείς να κάνεις την βιομηχανία χημικών, έπρεπε κάπου να μιλήσεις σε κάποιον Γενικό Γραμματέα, σε κάποιον υπουργό. Έτσι δεν δούλευε το σύστημα;

Άρα όταν εμείς έχουμε κάνει τους δασικούς χάρτες, ο Σταθάκης και όλη η ομάδα του υπουργείου Οικονομίας, έχει κάνει αυτά τα πράγματα για τους δασικούς χάρτες, για τον αιγιαλό, για τη χρήση γης, αυτό είναι μια αναπτυξιακή πολιτική και μια πολιτική ισονομίας. Γιατί είναι μια πολιτική ισονομίας; Γιατί δε χρειάζεται για να κάνεις την επένδυση, να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη. Μπορείς να το κάνεις γιατί αυτοί είναι οι κανόνες, ξέρεις πού μπορείς να κάνεις τουριστικό πράγμα,  ξέρεις πού μπορείς να κάνεις βιομηχανικό, ξέρεις τα πάντα και μπορείς να πράξεις με ισονομία.

Θέλω να πω καλές κουβέντες για τον Αλέξη Χαρίτση που τώρα είναι υπουργός Εσωτερικών, για την προηγούμενή του θητεία με τα ΕΣΠΑ, για δυο λόγους: Πρώτον, γιατί άλλαξε την κατεύθυνση των ΕΣΠΑ, που ήταν για τα μεγάλη έργα, 80% και 20% για τους μικρομεσαίους, όπως καταλαβαίνετε, για να είναι για τα μεγάλα έργα, αποφασίζεις και ποιοι είναι οι προνομιακοί σου συνομιλητές. Δεν είναι όλοι οι κατασκευαστές άγιοι, το ξέρουμε, μπορεί να μην είναι όλοι προβληματικοί αλλά είναι μια πολιτική, όταν αποφασίζεις ότι το επενδυτικό σου σχέδιο βασίζεται μόνο στα μεγάλα έργα.

Ο Αλέξης το άλλαξε αυτό και πήγε η μεγάλη πλειοψηφία σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και οι αιτήσεις χρηματοδότησης υποβάλλονται πλέον ηλεκτρονικά, όπου αναρτώνται όλα τα δικαιολογητικά. Υιοθέτησαν αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης των προτάσεων. Κι έχω άλλα πέντε πράγματα για το πώς έχει γίνει πιο αντικειμενική η διαδικασία για να μπορείς να πάρεις ένα ΕΣΠΑ πάλι χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη.

Και  θα μπορούσα να σας πω και άλλα παραδείγματα, για το πώς γίνεται η αδειοδότηση των επενδύσεων, για τη δουλειά που έχει κάνει το δικό μου υπουργείο, για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και πώς θωρακίζουμε το σύστημα για να μην επιτρέψουμε στις ωραίες παλιές προοπτικές. Άρα το ένα διακύβευμα σ’ αυτές τις εκλογές, είναι τί κράτος θέλουμε. Τί μορφή εξουσίας θέλουμε, πόση διαφάνεια θέλουμε. Αυτό είναι απ’ τα μεγάλα ζητήματα, που όσοι ψηφίζουν στις ευρωεκλογές, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και στις εθνικές εκλογές θέλουν να γνωρίζουν. Πώς θέλουμε να μας διοικούν και πώς θέλουμε εμείς να μπορούμε να έχουμε παρέμβαση σ’ αυτούς  που είναι στην κυβέρνηση.

Το δεύτερο  διακύβευμα είναι το κοινωνικό ζήτημα. Είναι ένα ζήτημα που ευτυχώς οι αντίπαλοί μας δεν το έχουν καταλάβει. Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης  λέει ότι η ανισότητα είναι σταγονίδια, δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε για το τί έχει γίνει τα τελευταία 10-15 χρόνια.  Όλη σχεδόν η πανεπιστημιακή κοινότητα, παγκοσμίως μιλάει για τις ανισότητες.

Το Eurogroup, αν έχετε το θεό σας, που δεν είναι και το πιο προοδευτικό όργανο που έχει βγάλει ο δυτικός πολιτισμός τα τελευταία 150 χρόνια, μιλάει για την ανισότητα, μιλάει γιατί οι μισθοί δεν αυξάνουν με τον ίδιο ρυθμό με την παραγωγικότητα.

Άρα το κοινωνικό ζήτημα είναι στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης και πώς το αντιμετωπίζεις. Γι’ αυτό εμείς, όταν είχαμε τα 930 εκατομμύρια που διαπραγματευτήκαμε για τους θεσμούς και το 2019 να ξοδέψουμε, δεν ήταν  μόνο μειώσεις φόρων και κοινωνικών εισφορών, σημαντικό και αυτό, ήταν μια ισορροπία ανάμεσα στις μειώσεις απ’ τη μεριά των εσόδων και αυξήσεις από τη μεριά των δαπανών.

Και για την Ειδική Αγωγή που οι καθηγητές δεν ήταν μόνιμοι και πότε τα παιδιά που είχαν ανάγκη, είχαν το δάσκαλο και πότε δεν τον είχαν, ήταν για το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι», είναι και το  επίδομα στέγασης που αρχίζει  την άλλη Τρίτη, που   350 εκατομμύρια για 260.000 νοικοκυριά, όπου με 210 ευρώ το μήνα μπορεί να βοηθηθεί ένα ζευγάρι για να μπορεί να πληρώσει το νοίκι, 70 αν είσαι μόνος κα 70  συν 70 για το ένα παιδί.

Δηλαδή ένας γονέας με ένα παιδί, πάει από 70 στο 140. Γιατί το κάνουμε αυτό; Το κάνουμε αυτό γιατί στην Ελλάδα η παιδική φτώχεια είναι μεγαλύτερη από τη φτώχεια των μεγάλων. Συγνώμη για τους μεγάλους που είσαστε εδώ, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και με όλο αυτό που έχουμε κάνει, να έχουμε μια πολιτική για το παιδί, όπου είναι  και τα σχολικά γεύματα και τα επιδόματα  για τα παιδιά, έχοντας αυξήσει τις δαπάνες για το παιδί μέσα σ’ αυτή  την κρίση, από 820 εκατομμύρια, σε 1,4 δις.

Και έχουμε μειώσει, την παιδική φτώχεια, από  26,6% το ’15, στο 24,5% το ’17. Ξέρετε όμως τί είναι το παράξενο; Τί ήταν η παιδική φτώχεια το 2009; Δηλαδή στην κορυφή της άνθισης με τόσα χρόνια ανάπτυξη,  πόσο ήταν νομίζετε; Θα μου πείτε 5, 10, 15; Όχι, δεν ήταν. Για να ξέρετε τί μοντέλο είχαμε και πώς μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση και μια Αριστερά να λέει «θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά δε θέλουμε να γυρίσουμε πίσω».

Ήταν 23% το 2009, μετά από  τόσα χρόνια ανάπτυξης. Γιατί το κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης που είχαν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, ήταν το μοντέλο των χωρών του Νότου, όπου ήταν λίγες οι δαπάνες για τις κοινωνικές ανάγκες, εκτός από τις συντάξεις, όπου υπήρχε μεγάλη διαφθορά στην πληρωμή των επιδοτήσεων που είχαν, όπου πολλά εξαρτόνταν από την οικογένεια, γιαγιά, παππού, μαμά και μπαμπά και όχι από το κράτος και όπου είχαμε πολύ μεγάλη ανισότητα και μεγάλη ανεργία.

Η Θεανώ Φωτίου, που δικό της παιδί είναι η επιδότηση στέγασης, έδωσε αίμα εναντίον των Θεσμών που ήθελαν να μην υπάρχει καμία επιδότηση και να υπάρχει μόνο το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης.

Αυτό ήθελαν οι Θεσμοί και το ήθελε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, να μην έχουμε κανένα άλλο επίδομα, το κοινωνικό κράτος να είναι μόνο για τους πολύ φτωχούς. Δηλαδή να μην έχεις κανένα επίδομα ως πολίτης, που το δικαιούσαι γιατί πληρώνεις φόρους και κοινωνικές εισφορές, να τα βγάζεις μόνος σου και μόνο οι πολύ φτωχοί να έχουν κάτι.

Άρα εμείς φτιάχνουμε ένα κοινωνικό κράτος που ποτέ η Ελλάδα δεν είχε. Το βρώμικο μυστικό του συστήματος μέχρι το 2009, ήταν το εξής: Ότι το ’74 ήμαστε η χώρα η οποία στην Ευρώπη ήταν σχεδόν πρώτη στην ανισότητα και στη φτώχεια και το ίδιο ίσχυε και το 2009.

Αυτό είναι κρυφό μυστικό. Δεν είναι μόνο τα προβλήματα των μνημονίων. Και πριν από το μνημόνιο ήταν ένα σύστημα στο οποίο εμείς, η Αριστερά σωστά κάναμε κριτική και τώρα θέλουμε να το αλλάξουμε. Άρα είναι η πρώτη χρονιά που μπορούμε να σας πούμε ότι αρχίζουμε να έχουμε  σοβαρή πολιτική και για το παιδί και για τη στέγαση.

Τί θα  περιμένατε από τη Νέα Δημοκρατία: Το πρώτο που δε θα περιμένετε, είναι μια οικονομική πολιτική ανάπτυξης για τον κόσμο της εργασίας.  Μπορώ να σας μιλήσω για τα επιτεύγματα της Έφης Αχτσιόγλου και του Νάσου Ηλιόπουλου και για τον κατώτατο μισθό και  για την επιστροφή  των συλλογικών συμβάσεων. Θέλω όμως ιδιαίτερη μνεία να κάνω στο Νάσο Ηλιόπουλο και το ΣΕΠΕ, που είναι οι Επιθεωρητές Εργασίας.

Ξέρετε πόσους ελέγχους έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια μόνο στις Τράπεζες; 1.600 «ντου» μέσα στις Τράπεζες να δουν  αν στις  εργασιακές σχέσεις τηρούνται οι κανόνες. Είναι κάποιος από σας που θεωρεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έκανε το ίδιο και θα το κάνει στο μέλλον; Δηλαδή πραγματικά είμαι πιο έτοιμος να πιστέψω ότι η γυναίκα μου που είναι Σκωτσέζα θα υποστηρίξει την Εθνική Αγγλίας στο ποδόσφαιρο, παρά ότι η Νέα Δημοκρατία θα έχει Επιθεωρητές και θα κοιτάζει τις εργασιακές σχέσεις.

Τί λέει η Νέα Δημοκρατία; «Θα μειώσουμε τους φόρους».  Νομίζω το έχετε ακούσει από την ιστορία, ότι πρώτα πρέπει να μεγαλώσει η πίτα και μετά θα δούμε πώς θα τη μοιραστούμε. Είναι αυτό που λένε πάντα οι Δεξιοί.  Μόνο που για τη Νέα Δημοκρατία είναι λίγο χειρότερα τα πράγματα πρέπει να σας πω. Γιατί δεν ξέρω καν από πού έρχονται αυτά τα λεφτά. Δεν ξέρω δηλαδή το πρόγραμμά της, που ο κ. Χουλιαράκης στη συζήτηση στη Βουλή το εκτίμησε σε 5,8 δις για το ’19, σε σχέση με τα 900 τα δικά μας, και 9 δις μέχρι  το 2022.  Και δεν πήρε καμία απάντηση από τον κ. Μητσοτάκη.

Δηλαδή είμαι σε θέση να σας πω ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, έχει μεγαλύτερη πληροφόρηση για την ημερομηνία της Δευτέρας Παρουσίας, παρά εγώ για το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας και πώς θα βγει αυτό το πρόγραμμα.

Αδικώ λίγο: Είπε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή ότι έχει 2 δις ο άνθρωπος από το μισθολόγιο του Δημοσίου που αυξήθηκε στα χρόνια τα δικά μας 2 δις. Έντιμος άνθρωπος είμαι,  2 δις είπε, έβαλα τα παιδιά, και ο Χουλιαράκης έβαλε τα δικά του παιδιά, να το δουν. Τί βρήκαμε; Το 2015 το μισθολογικό κόστος ήταν 15.926.000. Το 2018 ήταν 16.987.000. Αυτή η διαφορά είναι 1. 061.000.000.

Το μειώσαμε, στη μέση. Πάλι καλοπροαίρετοι, 1 δις δεν είναι και λίγα. 680 δις είναι λεφτά που δίνει το Λογιστήριο για τις συντάξεις. Άρα είναι  ενδοκρατικό, το κράτος από τη μια τσέπη δίνει στην άλλη τσέπη. Πάνε κι αυτά  τα 680. 225 εκατομμύρια  είναι για τις αυξήσεις που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι μέσα στο ενιαίο μισθολόγιο. Φαντάζομαι ότι δε θα το καταργήσει και το ενιαίο μισθολόγιο. 80 εκατομμύρια είναι για χρονοεπιδόματα, είναι και 50 εκατομμύρια που είναι για μπόνους και κίνητρα και από τα 2 δις μένουμε στα 26 εκατομμύρια.

Δεν είναι όλα κακά τα νέα, έχω υπολογίσει ότι μ’ αυτά τα 26  εκατομμύρια μπορεί να μειώσει 0,1% το φόρο στα κέρδη, μπορεί  να μειώσει το ΕΝΦΙΑ 1% κι επειδή είμαστε στη Βόρεια Ελλάδα, τα 26 εκατομμύρια είναι αυτά που έχω υπολογίσει, παίρνει στο Αλ Ιτιχάντ ο Πρίγιοβιτς και θα μπορούσε να τα δώσει από τα λεφτά να πάρουμε πίσω εμείς οι ΠΑΟΚτσήδες τον Πρίγιοβιτς. Αλλά γι’ αυτό μιλάμε, για 26 εκατομμύρια.

Άρα, όπως είπε, ο κ. Χουλιαράκης για τον κ. Μητσοτάκη να σοβαρευτούμε, γιατί είναι σοβαρή η συζήτηση. Το πρόγραμμά σας και οι μειώσεις που έχετε ανακοινώσει θα γίνουν είτε με απολύσεις είτε με κόψιμο μισθών είτε με κόψιμο δημοσίων δαπανών. Και δικαιούμαστε να ξέρουμε κάτι για το από πού θα έρθουν αυτά τα χρήματα. Άρα το δεύτερο διακύβευμα είναι το κοινωνικό, είναι σημαντικό στην αύξηση του ΑΕΠ να συμμετέχουν όλοι, ή οι ίδιοι που πλήρωσαν τη μεγάλη  πτώση του εισοδήματος ανάμεσα στο 10  και το 15 πάλι δε θα κερδίσουν τίποτα;

Όταν αναρωτιέστε γιατί υπάρχει η άνοδος του Οrban, των Βρετανών Εθνικιστών, της Λεπέν, αυτή την  απάντηση πρέπει να την ξέρετε.  Γιατί σ’ αυτές τις χώρες, όχι σε τόσο βάθος όσο εμείς, οι ίδιοι πλήρωσαν την κρίση και οι ίδιοι δε βλέπουν καμία προοπτική. Ούτε στην ποιότητα ούτε  στην προοπτική στη δουλειά. Γιατί είμαστε η πρώτη γενιά από τη βιομηχανική επανάσταση, που όχι είναι τα πράγματα άσχημα, αλλά που φοβούνται σε όλη την Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη  ότι τα πράγματα θα είναι  χειρότερα για τα παιδιά τους.

Αυτό το ψυχολογικό, δεν το έχουν συναντήσει ποτέ οι δυτικές κοινωνίες. Δηλαδή και τη δεκαετία του ’50 είχαμε φτώχεια και τη δεκαετία του ’30 είχαμε φτώχεια και ανισότητες και παιδική φτώχεια, αλλά πάντα οι γονείς έλεγαν εντάξει, δύσκολα, θα προσπαθήσουμε αλλά θα είναι καλύτερα για τα παιδιά μας. Στην Ευρώπη πια δεν το πιστεύει ο κόσμος και γι’ αυτό γίνεται η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος για το οποίο θα επιστρέψω.

Τρίτο διακύβευμα, που είναι για την ποιότητα και βιωσιμότητα της ανάπτυξης: Έχουμε καλά νούμερα, μέχρι τώρα μας έλεγαν της Νέας Δημοκρατίας, ότι όχι μόνο έχουμε χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης απ’ όλους τους Ευρωπαίους, αλλά σε εμάς η Commission μειώνει τις προβλέψεις και στην Ευρώπη τις ανεβάζει. Δυστυχώς και αυτό το στοίχημα δε βγήκε για την αντιπολίτευση. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε τις νέες προβλέψεις η Commission, ανέβασε το δικό μας, κατέβασε της υπόλοιπης Ευρώπης και συγχρόνως είπε ότι «εμείς θα είμαστε πολύ πάνω απ’ το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Καλά, δεν είναι και το μόνο στοίχημα που έχει αποτύχει, ήταν το στοίχημα ότι δε θα βγούμε από το πρόγραμμα, ήταν το στοίχημα ότι δε θα πάρουμε τίποτε για το χρέος, ήταν το στοίχημα  ότι θα μειωθούν οι συντάξεις, ήταν το στοίχημα ότι δε θα βγούμε στις αγορές, βγήκαμε με το πενταετές ομόλογο, δεν ξέρω αν οι καλοί πολίτες της Καβάλας είναι του Στοιχήματος, εγώ πρέπει να πω, επειδή μεγάλωσα στη Βρετανία είμαι, αν θέλετε να σας δώσω κι ένα tip  -tip είναι η αγγλική λέξη τί δίνουν αυτοί που κάνουν στοιχήματα, βοήθεια σε ποιο άλογο να βάλεις χρήματα- δε θα έβαζα στοίχημα ότι δε θα βγούμε και σύντομα ξανά στις αγορές με ακόμα καλύτερη ομόλογο.

Αυτό το ακούσατε, μπορεί να στοιχηματίσετε όπως νομίζετε. Θέλω να επιστρέψω όμως,  στο θέμα του χρέους. Αυτό που πήραμε για το χρέος, σημαίνει για τα επόμενα δυο χρόνια ότι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα γιατί έχουμε το μαξιλάρι όπως λέγεται, αλλά και για τα επόμενα 15 χρόνια,  έχουμε λιγότερες χρηματοδοτικές ανάγκες απ’ ό,τι έχει η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία.

Μας σώζει αυτό; Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα; Όχι, δε μας σώζει. Είναι βιώσιμο το χρέος, αλλά εξαρτάται κι από μας. Αν επιστρέψουμε δηλαδή σε χαμηλούς ρυθμούς στο παλιό πελατειακό σύστημα που η επένδυση γινόταν με πολιτικά κριτήρια και όχι για τις ανάγκες της οικονομίας, πάλι μπορεί να έχουμε πρόβλημα. Αρα έχουμε 15 χρόνια, η χώρα μας να σοβαρευτεί, οι κυβερνήσεις, οι αντιπολιτεύσεις, οι κοινωνικοί φορείς τα κινήματα, να μπορούν να σπρώξουν γι’ αυτή την ανάπτυξη, στο μοντέλο ανάπτυξης  που έχει ποσότητα και ποιότητα, για να μην έχουμε πρόβλημα.

Είναι στο χέρι μας αυτά τα 15 χρόνια να μην πάνε χαμένα. Άλλος ένας λόγος που δε θα σας συνιστούσα να ψηφίσετε τη Νέα Δημοκρατία. Το είπε και ο Γραμματέας ότι μέσα στην αναπτυξιακή μας πολιτική έχουμε τρεις πυλώνες για το πόσο γρήγορη είναι η Δικαιοσύνη, για το δημόσιο τομέα, για το περιβάλλον το επενδυτικό, βάλαμε μέσα στην αναπτυξιακή μας πολιτική και όλα τα κοινωνικά που σας είπα, δεν τα κρύψαμε εμείς.

Εμάς η πολιτική μας έχει διαφάνεια. Σας αρέσει δε σας αρέσει, αρέσει δεν αρέσει στους Θεσμούς, αρέσει δεν αρέσει στις αγορές, ξέρουν τί μπορούν να περιμένουν από μας.  Δεν κρύβουμε κάτι, λέμε ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, και  ποιες είναι οι στρατηγικές μας.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν επενδύσεις και στα λιμάνια και στα τρένα και στην ενέργεια, ξέρουμε ότι μεγάλες επενδύσεις έρχονται, που δε συζητιούνται ποτέ, πάλι δε θα τις δείτε στο ΣΚΑΪ και στο ΠΡΩΤΟ  ΘΕΜΑ, έχει το Ultra Fast Broadband  που είναι του Νίκου Παπά, 750 εκατομμύρια  που θ’ αρχίσει το Μάρτη, υπάρχει η «Αριάδνη», η διασύνδεση της Κρήτης με την Αττική, του ΑΔΜΗΕ που είναι τεχνολογικά στην κορυφή και θα υπάρξει προκήρυξη τον Μάρτη  και θα είναι η έναρξη τον Μάη, δηλαδή και με ευρωπαϊκά standards είναι πολύ μεγάλη επένδυση.

Αλλά όπως σας είπα  και πριν, δεν είμαστε ούτε ιδιαίτερα φιλικοί με τα μεγάλα έργα. Έχουμε την άποψη ότι πρέπει με τη φύση της ελληνικής οικονομίας, να δώσουμε πολύ μεγάλη έμφαση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Γι’ αυτό προσπαθούμε να βοηθήσουμε τις Τράπεζες να εξυγιανθούν και να μειώσουν τα κόκκινα δάνεια, γι’ αυτό θα κάνουμε  το microfinance, τις μικροεπιδοτήσεις τις χρηματοοικονομικές, γι’ αυτό κάνουμε τα ΕΣΠΑ και αλλάζουμε την κατεύθυνσή τους, γι’ αυτό κάνουμε και την αναπτυξιακή Τράπεζα.

Όταν ήμουν εδώ την τελευταία φορά στην Καβάλα και στη Δράμα, ήταν εδώ και ο κ. Γιώργος Σταθάκης, που και  αυτόν τον περιποιηθήκατε  δεόντως, πήγε σ’ έναν παραγωγό  κρασιού στη Δράμα. Και αυτός ο παραγωγός, να μη σας πω το όνομα, είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον, μου έκανε μεγάλη εντύπωση: Είπε: «Εμείς οι παραγωγοί του κρασιού στη Δράμα, δεν ενδιαφερόμαστε ν’ ανταγωνιστούμε ο ένας τον άλλο, και μάλιστα αν έχει  ένας πρόβλημα  να τον βοηθήσουμε γιατί ξέρουμε ότι όταν θα  έχω εγώ πρόβλημα θα με βοηθήσει. Γιατί εμένα, ο ανταγωνιστής μου είναι η Τοσκάνη, είναι το Μπορντό, είναι άλλες   περιοχές».

Αυτό είναι μια τελείως διαφορετική προσέγγιση της παραγωγής, πώς δηλαδή μπορεί να υπάρχουν και συνεργασίες και πώς αλλάζει το πρότυπο. Πρέπει να σας πω, και το έχω πει και αλλού αυτό, ότι είμαι πολύ καλύτερος μάγειρας νομίζω απ’ ό,τι είμαι οικονομολόγος,  οπότε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν πάω Παρίσι ή Λονδίνο, είναι να πάω στα Delicatessen.

Έχει αλλάξει εντελώς, παλιά στα Delicatessen του Λονδίνου, στις παλιές μου γειτονιές, δεν έβρισκες ούτε ελληνικό κρασί ούτε ελληνικές ελιές, ούτε ελληνικές λιαστές ντομάτες. Τώρα τα βλέπεις όλα αυτά. Και κρασιά, και όλα αυτά  είναι πακεταρισμένα. Αυτό δείχνει ότι είμαστε μια  χώρα που πάντα θα έχουμε  μικρή παραγωγή,  πάντα θα έχουμε την ανάγκη της συνεργασίας με τους Συνεταιρισμούς για να μπορούμε να έχουμε διαφορετική ποιότητα και διαφορετική κατεύθυνση.

Και γι’ αυτό δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία και στους Συνεταιρισμούς που υπάρχουν  και που τους βοήθησαν και θα τους βοηθήσουν και αυτό κάνουμε και σε άλλους τομείς. Στην ενέργεια, ένα από τα πράγμα που έκανε πάλι ο Γιώργος Σταθάκης, ήταν οι ενεργειακές κοινότητες. Αυτό είναι μια τελείως διαφορετική σύλληψη για το πώς αντιμετωπίζεις την ενέργεια.

Και λέει και στους Δήμους, και άρα έγκειται και σ’ εσάς,  και στα κινήματα και στα κόμματα, στη δική σας περιοχή, να το πάρετε και να το τρέξετε, γιατί ένας νόμος είναι ένας νόμος, υπάρχει η δυνατότητα ενεργειακών κοινοτήτων, αν δεν το πάρετε να το τρέξει κάποιος Δήμος, κάποια Περιφέρεια, είναι απλώς ένας νόμος που θα πούμε μπράβο στο Σταθάκη που το πέρασε και τελείωσε εκεί.

Άρα το μοντέλο που εμείς προωθούμε, έχει και αυτά τα στοιχεία. Έχουμε και μια τελείως διαφορετική άποψη για τη χρηματοδότηση  της Αυτοδιοίκησης, το πρόγραμμα έχει αυξηθεί για πρώτη φορά μετά από χρόνια η χρηματοδότηση προς τους ΟΤΑ ενώ παράλληλα μπήκαν νέα κριτήρια για την κατανομή των πόρων,  όπως ορεινότητα και νησιωτικότητα και το επίπεδο ανεργίας και φτώχειας.

Εκτός από την κεντρική χρηματοδότηση  προχωρήσαμε στη δημιουργία νέων χρηματοδοτικών εργαλείων όπως ο ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ, με αρχικό προϋπολογισμό 400 εκατομμύρια που έφτασε στα 2 δις, τα χρήματα αυτά δεν προορίζονται κυρίως για μεγάλα έργα εντυπωσιασμού, έργα βιτρίνας, κορδέλας, αλλά γίνονται στοχευμένα με βάση τις πραγματικές ανάγκες των Δήμων.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πάει στην ύδρευση και στην αποχέτευση αλλά προτεραιότητες είναι η αγορά  μηχανημάτων, τα έργα συμπληρωματικής προστασίας, η οικοδόμηση νέων σχολείων και η συντήρηση των παλιών, η αναβάθμιση των παιδικών χαρών και αθλητικών εγκαταστάσεων. Τέλος, για πρώτη φορά χρηματοδοτούνται όχι μόνο έργα, αλλά και μελέτες. Έτσι οι Δήμοι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν αυτόνομα και μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Όλες δηλαδή οι υπαρκτές, καθημερινές  πειστικές ανάγκες  της Αυτοδιοίκησης. Και θα σας προκαλούσα να προκαλέσετε Δημάρχους που δεν είναι από την Αριστερά, αν ισχύουν αυτά. Έχουν περισσότερα λεφτά απ’ ό,τι περίμεναν από το ΦΙΛΟΔΗΜΟ; Μην αφήσουμε έτσι την κουβέντα. Δική σας δουλειά είναι αυτή. Να ρωτήσετε τους Δημάρχους στη δική σας περιοχή, αν αυτά που λέω  είναι σωστά.  Γιατί εγώ ακούω ότι ποτέ δεν είχαν τέτοια βοήθεια από το κράτος για τέτοια έργα.

Πάμε και στο τελευταίο διακύβευμα, το τρίτο ήταν  η ποιότητα και η ποσότητα της ανάπτυξης που προσπάθησα να σκιαγραφήσω κάποια πράγματα. Είναι γνωστό πια, ότι γίνονται ανακατατάξεις στο πολιτικό σύστημα, το βλέπουμε παντού. Όλο αυτό, ότι αγοράζει βουλευτές ο ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά νομίζω, δε θέλω να δώσω καθόλου χρόνο σ’ αυτό, γιατί είναι ένα πραγματικό κοινωνικό, πολιτικό φαινόμενο.

Γίνεται σε όλη την Ευρώπη, το είδατε τώρα στη Βρετανία, έφυγαν 7 από το Εργατικό Κόμμα, 3 μέλη από το Συντηρητικό Κόμμα, έχουμε κόμματα στην Ευρώπη που έπαιρναν 40%  και παίρνουν 6%, έχουμε το σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που πήρε το χειρότερο ποσοστό από το 1909, δηλαδή βλέπουμε ότι γίνονται ανακατατάξεις, ακριβώς γιατί υπάρχουν διαφορετικά διακυβεύματα.

Και γι’ αυτό η ομιλία μου είχε αυτά τα 4 διακυβεύματα. Είναι διαφορετικά τα διακυβεύματα τώρα. Και πρέπει η Αριστερά να το αντιμετωπίσει, όχι με αλαζονεία, αλλά να είναι μέσα σ’ αυτές τις ανακατατάξεις. Δε θα είμαστε εμείς όπως ήταν ο κ. Σημίτης, που απλώς ήθελε να ψαρεύει στην Αριστερά.

Δεν έχουμε αυτό τον οικουμενισμό στην Αριστερά εμείς. Εμείς θέλουμε να βρούμε ανθρώπους από κοινωνικούς χώρους, από πολιτικά κόμματα, που συμμερίζονται τη δική μας αγωνία για τα διακυβεύματα που σας είπα. Και το οικονομικό και το κοινωνικό αλλά και της πολιτικής εξουσίας. Αυτό προσπαθούμε να  κάνουμε. Γιατί υπάρχουν διαφορετικές διαχωριστικές γραμμές. Και νομίζω είναι πολύ καθαρές αυτές οι διαχωριστικές γραμμές.

Η τελευταία διαχωριστική γραμμή είναι για το πώς φανταζόμαστε την Ευρώπη, γιατί το τί λέμε για τον εθνικισμό και τί λέμε για τον ρατσισμό. Εδώ μπαίνω στο θέμα των Πρεσπών που με καίει ως μισό Μακεδόνα και νομίζω ότι πρέπει να το συζητήσουμε με νηφάλιο τρόπο. Ειδικά όταν τώρα η Νέα Δημοκρατία παρ' όλα αυτά που έλεγε για προδότες, είδατε στην ευρωλίστα τους βουλευτές που έβαλε, έβαλε και ανθρώπους που λένε ότι είναι καλή η Συμφωνία των Πρεσπών, άρα φαντάζομαι ούτε αυτοί ήταν προδότες για να μπουν στη λίστα της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά τα θέματα είναι σοβαρά και νομίζω ότι μπορούμε να βγάλουμε άκρη. Κατά τη δική μου άποψη η αστάθεια η πολιτική και η γεωστρατηγική στην Ελλάδα, στο χώρο των Βαλκανίων δεν είναι κάτι που βοηθάει ούτε την Ελλάδα, ούτε μια προοδευτική κοινωνική ατζέντα. Αυτή η αστάθεια των Βαλκανίων δημιουργεί φόβους, που δημιουργούν εντάσεις, εθνικές κόντρες μέχρι και πολέμους. Το έχουμε ξαναζήσει και το ξέρουμε αυτό.

Άρα μας βόλευε να λύσουμε κάτι που ήταν για 23 χρόνια και δεν λυνόταν; Μας βόλευε να αισθάνεται κι αυτό το κράτος ότι έχει μια ύπαρξη και δεν το αμφισβητούμε και αν θέλει να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αν θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ δεν θα του θέσουμε εμείς εμπόδιο; Ήταν καλύτερα άλλοι να ηγεμονεύουν σε αυτό το κράτος, από χώρες που πραγματικά μπορεί να έχουμε πολιτικές διαφορές;

Εγώ θέλω να σας πω επειδή είμαι Έλληνας του εξωτερικού και οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν μια παράξενη σχέση με την Ελλάδα και την αγαπάνε πιο πολύ, και την αγαπάνε και πιο λίγο, είναι μια σχέση πολύ δύσκολη όταν μεγαλώνεις σε μια άλλη χώρα. Έχει όμως ένα αβαντάζ. Το αβαντάζ είναι ότι επειδή μεγαλώνεις σε μια ξένη χώρα προσπαθείς  πάντα να μπεις στα παπούτσια του άλλου, είσαι σχεδόν αναγκασμένος ως μειοψηφία σε μια άλλη χώρα να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου. Να δεις και τα δικά του προβλήματα και τη δική του προοπτική.

Και αυτό πρέπει η Αριστερά να το κάνει. Δεν είμαστε εμείς της επιβολής. Το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία και αυτή είναι ελληνική» είναι ανιστόρητο. Στην Πρέβεζα στο σπίτι του παππού μου υπάρχει εγκυκλοπαίδεια του Ελευθερουδάκη του ’23-’24 δεν θυμάμαι κάπου εκεί, που έχει ένα χάρτη που λέει «Μακεδονία» και αρχίζει από την Κατερίνη και τελειώνει στη Βουλγαρία. Έτσι είναι από το ’23.

Άρα το σημαντικό για μας είναι να μπούμε στα παπούτσια των άλλων, να τους καταλάβουμε, να μας καταλάβουν και να πάμε μπροστά.

Επιτρέψτε μου να μιλήσω όμως και σαν υπουργός Οικονομικών και ως μισός Θεσσαλονικιός και νομίζω θα ισχύει και για την Καβάλα, δηλαδή όπου πάω στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία 20-30 χρόνια άκουγα παντού «το κράτος των Αθηνών», είτε ήταν ποδοσφαιρόφιλοι, είτε δεν ήταν ποδοσφαιρόφιλοι και «πάντα αδικούμαστε» και «όλα είναι στην Αθήνα». Αυτό άκουγα.

Είναι κάποιος ή κάποια εδώ  που πραγματικά πιστεύει ότι μπορεί η Θεσσαλονίκη και άρα και η Καβάλα και η Καστοριά να γίνουν κέντρο των Βαλκανίων και να κοιτάνε μόνο προς τα κάτω; Δεν είναι προφανές σε εσάς ότι όσο η Μακεδονία κοιτάει προς τα κάτω θα την τρώει λάχανο η Αθήνα; Κοιτάξτε ένα χάρτη, αν δεν έχεις πρόσβαση στην κεντρική Ευρώπη και άρα στη βόρεια Ευρώπη, μέσα από τη Βόρεια Μακεδονία, πως θα είσαι το κέντρο το ενεργειακό, το εμπορικό, το μεταφορικό; Πως είναι δυνατό;  Θα περιμέναμε δηλαδή άλλα 23 χρόνια;

Κοιτάξτε όμως τα πράγματα είναι και πέρα από εμάς. Γιατί τα φαινόμενα εθνικισμού και ρατσισμού μας ξεπερνάνε. Εγώ δεν λέω σε καμία περίπτωση και το έχω πει και στη Βουλή και τώρα βλέπω και βουλευτές που το έχουν πει στη Βουλή μπροστά μου, ποτέ δεν είπαμε ότι όποιοι έχουν διαφορετική άποψη από εμάς είναι ρατσιστές και εθνικιστές. Ποτέ δεν το έχουμε πει. Και δεν το έχω πει γιατί δεν το πιστεύω κιόλας, δεν είναι θέμα ότι το πίστευα και δεν το έλεγα. Δεν το πιστεύω.

Αλλά ότι έπαιξαν δυνάμεις όπως η Νέα Δημοκρατία στον εθνικισμό και στον ρατσισμό, το έκαναν. Εγώ θέλω να σας πω πώς τελείωσα για τις Πρέσπες στη Βουλή: ο δρόμος τη δεκαετία του ’30 προς το Άουσβιτς δεν ήταν μόνο ο δρόμος από κακούς ανθρώπους. Ήταν και δρόμος από καλούς ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτε. Δεν έκαναν, όταν έβλεπαν ότι κάτι πάει στραβά και δεν είχαν το θάρρος των απόψεών τους. Έτσι πήγαμε έως το Άουσβιτς.

Άρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση όταν βλέπουμε τον Όρμπαν, όταν βλέπουμε τον Σαλβίνι, όταν βλέπουμε αυτούς τους κινδύνους πρέπει να βάλουμε κάποια μέτωπα. Αυτό τα μέτωπα είναι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός και άρα και τα δικαιώματα.

Σύντροφοι και συντρόφισσες επιτρέψτε μου να τελειώσω με το εξής: περάσαμε τέσσερα χρόνια δύσκολα, στεναχωρήσαμε πολύ κόσμο, κάναμε και λάθη αλλά καταφέραμε και πράγματα που δεν περιμέναμε. Σας λέω με κάθε ειλικρίνεια, αν πέρσι τέτοια εποχή με είχατε ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να είμαστε όπως είμαστε τώρα, θα σας έλεγα όχι. Δεν το πίστευα. Καταφέραμε και να μην μειωθούν οι συντάξεις, αλλά δεν κερδίζονται οι εκλογές με αυτά που κάναμε. Οι εκλογές κερδίζονται με το ποιος έχει το καλύτερο όραμα.

Το παράδειγμα που πάντα λέω εγώ είναι ότι ο Τσόρτσιλ στην Βρετανία το ’45 που ήταν ο ήρωας του πολέμου, για κάποιο χρόνο ήταν χωρίς ούτε τη Σοβιετική Ένωση ούτε την Αμερική, κέρδισε τον πόλεμο και οι Εργατικοί κέρδισαν συντριπτικά τις εκλογές το ’45. Γιατί κέρδισαν οι Εργατικοί; Γιατί ήξεραν που ήθελαν να πάνε, ότι ήθελαν να φτιάξουν ένα κοινωνικό κράτος, ότι δεν ήθελαν οι στρατιώτες που γύρναγαν πίσω να γυρίσουν στην ανεργία της δεκαετίας του ’30. Στο βρετανικό μου σχολείο το έλεγαν αυτό «δεκαετία του διαβόλου» το ’30 και γι' αυτό κέρδισαν τις εκλογές.

Άρα για μας και για όλους εσάς πρέπει να δώσουμε μια μάχη για τα πραγματικά διακυβεύματα. Και τα διακυβεύματα είναι για το μέλλον τι κράτος θέλουμε, τι δημοκρατία θέλουμε, τι εξουσία θέλουμε. Δεύτερον τι κοινωνία θέλουμε. Θα περιμένουμε πάλι να μεγαλώσει η πίτα και μετά να συζητήσουμε για το  μοίρασμα, ή θα πάνε αυτά μαζί και με τα εργατικά δικαιώματα και με τους μισθούς να αυξάνονται;

Το τρίτο είναι για την ποιότητα και την ποσότητα της ανάπτυξης και το τέταρτο είναι να σταματήσουμε στην Ευρώπη αυτή την άνοδο της Ακροδεξιάς.

Τελειώνω, γιατί πιστεύω θα έρθουν πρώτα οι ευρωεκλογές και μετά οι εθνικές εκλογές. Μη κάνετε λάθος να πιστέψετε ότι αυτές οι ευρωεκλογές είναι σαν τις προηγούμενες. Δεν είναι σαν τις προηγούμενες. Όντως ο κόσμος δεν είχε ενδιαφέρον το ’14 και το ’09 αν δεν κάνω λάθος στις προηγούμενες ευρωεκλογές. Αυτές οι εκλογές είναι πολύ σημαντικές.

Οτιδήποτε  ελπίζουμε για την Ευρώπη και τη χώρα μας για το μέλλον, τα διακυβεύματα που σας είπα, παίζονται σε αυτές τις εκλογές και σας καλώ να δώσουμε αυτή τη μάχη με συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό, με συμμαχίες ως Αριστερά που δεν θέλουμε να φτιάξουμε ένα χυλό που θα είναι όλοι μέσα, αλλά θέλουμε να ανοιχτούμε και να μιλήσουμε με ανθρώπους που δεν είναι στο δικό μας το χώρο. Γιατί εμείς ως Αριστεροί λέμε τι έγινε στην κρίση και έχουμε την ανάλυση. Να τη δώσουμε αυτή τη μάχη με αυτά τα διακυβεύματα και με αυτό το ιδεολογικό στίγμα, ότι εμείς θα παλέψουμε για τους πολλούς για κάτι καλύτερο.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.